Mówią, że Alma mieszka tam, gdzie step styka się z ciemnym borem i kamienną granią. Nie szuka osad ani ognia; trzyma się przełęczy, wysokich polan i dolin, do których rzadko zagląda człowiek. Kto widział ją z bliska, opowiada o istocie przypominającej człowieka, silnie owłosionej, poruszającej się pewnie po stromym zboczu. Jej krok jest ciężki, ale cichy, a spojrzenie — uważne. Pojawia się o świcie albo o zmierzchu, zatrzymuje się na chwilę i znika bez śladu, jakby wciągał ją las.
Opowiada się, że jej obecność czuje się wcześniej, niż się ją zobaczy: konie milką, psy nie szczekają, a wiatr na moment traci głos. Po świeżym śniegu zostają ślady większe od ludzkich, głębokie i rozstawione szerzej niż stopy pasterzy. W miękkiej ziemi na brzegu potoku odciska się pięta i rozciągnięte palce. Nie prowadzą ku gerom — kończą się nagle przy linii boru, jakby ktoś odwrócił ostatnią stronę i zamknął księgę.
Wędrowcy mówią, że Alma trzyma się granicy: przygląda się drodze i przełęczy, ale nie wchodzi między ludzi. Gdy ktoś idzie lekkomyślnie, mija święte kopce kamieni bez zatrzymania i szturmuje strome żleby, pojawia się w oddali i staje w poprzek ścieżki. To znak, by zawrócić albo iść mądrzej — trawersem, bez krzyku i pośpiechu. Kiedy ktoś idzie w ciszy, obchodząc ovoo trzy razy i zostawiając drobny dar — kilka kryształków soli, garść suszonego twarogu, niebieską wstęgę — Alma nie niepokoi. Mówią, że lubi pamięć i porządek.
Imienia nie wymawia się głośno. Zamiast tego używa się omówień, jak przy duchach miejsc. Nie patrzy się jej długo w oczy i nie śledzi śladów w gęstwinę. Kto próbował — tak mówią — wracał z gór milczący, z sercem ciężkim jak kamień. Nie dlatego, że Alma skrzywdziła, lecz dlatego, że granicy nie przechodzi się z krzykiem. Tego uczą starzy, gdy o zmroku wiążą nowe wstęgi na kopcach: zostaw dar, idź prosto, nie wyzywaj gór.
Bywają opowieści o napotkanych przy stokach resztkach jedzenia wyniesionych ze skraju obozu. Nie oburza to pasterzy, którzy znają obyczaj: położyć u podstawy kopca trochę pożywienia i odwrócić wzrok. Mówią, że to wystarcza, by noc minęła spokojnie. Bywają też historie o tym, jak Alma staje na granicy mgły i światła i czeka, aż wędrowiec wybierze bezpieczną stronę. Nikt nie twierdzi, że prowadzi za rękę. Wystarczy, że stoi tam, gdzie trzeba się zatrzymać.
W święta, kiedy doliny rozbrzmiewają śpiewem, a konie ścigają się na długich prostych, niektórzy spoglądają w stronę grani. Jeśli na ułamek chwili zobaczą ciemny kontur na tle nieba — milkną i wiążą nową wstęgę. Nie po to, by ją przyzwać, lecz by pamiętać, że świat ma swoje progi i krawędzie. Alma nie schodzi na festyny, nie przegląda się w oczach tłumu. Jej miejsce jest tam, gdzie ścieżka zamienia się w twardą kreskę i gdzie pierwszy błąd bywa ostatnim.
Zimą ślady pojawiają się częściej. W mroźne, jasne noce wilki obchodzą przełęcz szerokim łukiem, jakby czuwał tam ktoś, komu nie wypada się sprzeciwiać. Rankiem w śniegu widać duże odciski stóp, idące równo, bez potykania, prosto ku borowi. Po południu znikają pod nową warstwą kryształków, a pamięć o nich pozostaje do kolejnego świtu. Tak krąży opowieść: od ogniska do ogniska, od doliny do doliny.
Nie potrzeba jej imion ani twarzy. Wystarczą miejsca, które wszyscy znają: przełęcz, kopiec kamieni, wstęga w kolorze nieba. Wystarczą znaki, które rozumie każdy pasterz: ślad, cisza, nagłe zatrzymanie wiatru. Tak przedstawia się legenda o Almie — istocie, która nie wchodzi między ludzi, a jednak jest obecna tam, gdzie człowiek powinien się zatrzymać, zaczerpnąć oddechu i przypomnieć sobie, jak iść przez góry, by nie zgubić drogi.